Chodzi ulicami
nie wadząc nikomu,
nie zadając pytań
i też o nic niepytany.
Jego puszki w torbie
dzwonią na wietrze,
unika wzroku ludzi
czując wstyd i żal.
Pamiętając dawne
czasy młodzieńcze,
spogląda czasem
w znajome okna.
Dziś już nikt
go nie rozpozna,
maska nierozerwalnie
złączyła się z twarzą.
Teraz nieść musi
swój krzyż,
z każdym łykiem
z każdym wyborem
coraz cięższy.
Padł.
Gdy wytrzeźwieje,
Wstanie.
Nie!
Chyba zaraz skona.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz